Interne parasieten bij de kat: dagelijks de risico's voorkomen

Interne parasieten van de kat: een passende preventie organiseren

Interne parasieten van de kat: de besmettingswegen begrijpen

De interne parasieten van de kat zijn organismen die in het spijsverteringskanaal of bepaalde weefsels van de kat leven, vaak in de vorm van rondwormen, platwormen of protozoa. Ze kunnen spijsverteringsstoornissen, gewichtsverlies, een doffe vacht en in sommige gevallen een risico op overdracht naar de mens veroorzaken. Vraagt u zich af of uw huiskat echt risico loopt? Ja, want eieren van parasieten, vlooien of besmette prooien kunnen in zijn omgeving terechtkomen.

Het doel is om een strategie te kiezen die is aangepast aan uw dier. Een ontwormingsmiddel werkt tegen de parasieten die op de bijsluiter staan vermeld; het dekt niet noodzakelijk alle interne parasieten. De opvolging combineert risicobeoordeling, behandeling indien nodig en regelmatige hygiëne. Een kitten, een jagende kat en een volwassen binnenkat hebben niet dezelfde behoeften.

De voornaamste interne parasieten van de kat omvatten spoelwormen, hakenwormen, bepaalde lintwormen en darmprotozoa. Spoelwormen lijken op witachtige spaghetti. Lintwormen kunnen kleine segmenten rond de anus achterlaten, soms vergeleken met rijstkorrels. Toch vertonen veel besmette katten geen enkel zichtbaar teken. Daarom blijft parasitaire preventie onmisbaar.

Interne parasieten van de kat: waarom preventie essentieel is

Een besmetting kan onopgemerkt blijven, zelfs bij een kat die er fit uitziet. Preventie berust dus niet alleen op het observeren van de ontlasting. Er wordt ook rekening gehouden met uitstapjes, geconsumeerde prooien, vlooien, reizen en de aanwezigheid van andere dieren in huis.

Waarom zijn interne parasieten belangrijk voor de kat?

De wormen van de kat verbruiken voedingsstoffen, irriteren de darm en kunnen het dier verzwakken. Bij een gezonde volwassen kat kan de besmetting soms onopgemerkt blijven. Bij een kitten, een senior, een drachtige poes of een ziek dier worden de gevolgen ernstiger.

Een besmet kitten kan een opgezette buik, diarree, groeiachterstand of verminderde energie vertonen. Een volwassen kat kan gewicht verliezen ondanks een normale eetlust. Sommige katten braken wormen uit, likken vaak aan hun achterste of hebben zachte ontlasting. Het ontbreken van tekenen betekent echter niet dat er geen parasieten zijn.

Preventie is ook belangrijk voor het gezin. Bepaalde parasieten, met name Toxocara cati, kunnen de omgeving besmetten via de ontlasting. Het risico hangt af van de parasiet en de overdrachtsweg. Houd regelmatige hygiënegewoonten aan, vooral bij jonge kinderen, zonder elk contact met de kat als gevaarlijk te beschouwen.

Oorzaken, symptomen en aandachtspunten rond wormen bij de kat

Katten raken op verschillende manieren besmet. Ze kunnen eieren inslikken die in de omgeving aanwezig zijn, een vlo met lintworm doorslikken, een besmette muis vangen of een omgeving delen met andere besmette dieren. Kittens kunnen ook al zeer jong besmet raken, onder meer via de moedermelk, afhankelijk van de betrokken parasiet.

De te volgen tekenen zijn:

• diarree, zachte ontlasting of aanwezigheid van slijm;
• braken, soms met zichtbare wormen;
• ronde buik, vooral bij het kitten;
• gewichtsverlies of groeiachterstand;
• doffe vacht, vermoeidheid of verminderde activiteit;
• veranderde eetlust, toegenomen of afgenomen;
• kleine witte segmenten nabij de anus of in de mand;
• irritatie van de anale streek en frequent likken.

Hier is waarom voorzichtigheid geboden is: deze tekenen zijn niet specifiek. Diarree kan ook komen door ongeschikte voeding, een ontstekingsziekte, een infectie of stress. Als uw kat lusteloos of uitgedroogd is, zeer jong is, of als er bloed in de ontlasting verschijnt, is een bezoek aan de dierenarts noodzakelijk.

De strategie kiezen samen met de dierenarts

De gids voor individuele ontworming van ESCCAP beveelt aan te redeneren op basis van het blootstellingsrisico. De dierenarts kan behandelingen met aangepaste tussenpozen, ontlastingsonderzoeken of een combinatie van deze maatregelen voorstellen. Het schema moet evolueren als de levenswijze verandert.

Bereid de afspraak voor door het dagelijks leven van de kat concreet te beschrijven:

• Leven binnenshuis: vermeld contacten met andere dieren, eventuele vlooien en de voeding.
• Toegang naar buiten: meld jachtgedrag en mogelijke consumptie van prooien, zelfs als u niet elke uitstap ziet.
• Reizen of pension: deel de bestemming, de data en de verblijfsomstandigheden mee.
• Kitten of zogende poes: vraag om een specifiek protocol en controleer de minimumleeftijd van elk geneesmiddel.
• Kwetsbare persoon in huis: bespreek de passende maatregelen zonder automatisch hetzelfde schema op alle katten toe te passen.

De vorm van het product volstaat niet om het spectrum te kennen. Een pipet kan gericht zijn op bepaalde wormen, alleen op externe parasieten, of op meerdere groepen afhankelijk van de samenstelling. Een tablet werkt evenmin tegen alle parasieten. Lees de aanwijzingen van de exacte presentatie: "antiparasitair" en "breed spectrum" betekenen geen universele bescherming.

Richtlijnen voor frequentie, aan te passen aan het reële risico

Het ESCCAP-schema onderscheidt met name binnenkatten met een laag blootstellingsrisico en katten die vrij naar buiten gaan. Het stelt, afhankelijk van het profiel, ritmes voor die variëren van één tot twee jaarlijkse behandelingen tot veel frequentere maatregelen, of ontlastingsonderzoeken met aangepaste behandeling. Deze richtlijnen vervangen niet de individuele keuze van product en schema.

Voor kittens voorziet ESCCAP France preventie vanaf de eerste weken. Dit betekent niet dat alle ontwormingsmiddelen geschikt zijn op deze leeftijd. Zo mag de presentatie MilbemaxTab voor kleine katten en kittens niet worden gebruikt vóór zes weken of onder 0,5 kg. De dierenarts kiest dus het product dat past bij elke fase.

Een belangrijk punt wordt vaak vergeten: vlooien behandelen als een lintworm wordt vermoed. De kat kan opnieuw besmet raken door tijdens het poetsen een besmette vlo in te slikken. In dat geval kan een ontwormingsmiddel alleen de indruk van mislukking geven. Men moet een strategie tegen externe parasieten combineren met het reinigen van de omgeving.

Raadpleeg bij twijfel uw dierenarts vóór elke behandeling.

Drie aanvullende acties, het hele jaar door

Om de preventie gemakkelijk te maken, verdeelt u de taken tussen de behandeling van het dier, het onderhoud van zijn omgeving en de hygiëne in huis. Dit geheugensteuntje is geen gevalideerd klinisch protocol. Het legt geen beschermingsduur vast, noch een termijn die afwezigheid van herbesmetting garandeert.

Voor de kat: weeg hem en volg de bijsluiter evenals de ontvangen instructies. Noteer het product, de vorm en de toedieningsdatum. Als u niet weet welke hoeveelheid is ingeslikt, of als de kat braakt na de inname, vraag advies voordat u opnieuw een dosis geeft. Combineer niet twee antiparasitaire middelen zonder hun compatibiliteit te controleren.

Voor de omgeving: verwijder regelmatig de uitwerpselen uit de kattenbak en onderhoud de bak. Reinig de slaapplaatsen volgens hun instructies en de rustzones. Bij aanwezigheid van vlooien, laat een strategie bepalen voor alle betrokken dieren en de leefomgeving. Elke diersoort moet een product krijgen dat voor hem bestemd is.

Voor het gezin: was uw handen na de kattenbak, het tuinieren en het schoonmaken. Vermijd dat kinderen uitwerpselen aanraken en bescherm de zones voor voedselbereiding. Bij zwangerschap of immunodepressie, vraag de arts naar de persoonlijke voorzorgsmaatregelen die nodig zijn. La toxoplasmose verschilt van besmettingen door wormen: een gangbaar ontwormingsmiddel vormt geen volledige preventie van deze infectie.

Deze gewoonten worden voortgezet tussen de behandelingen door. Een zichtbare verbetering betekent niet dat alle blootstellingswegen verdwenen zijn. Omgekeerd betekent het niet zien van wormen na een inname niet dat de behandeling mislukt is. Bij terugkeer, laat de betrokken parasiet en het risico op nieuwe besmetting opnieuw evalueren.

Wormen en protozoa: behandelingen niet verwarren

Giardia en coccidiën zijn geen wormen. Een kat kan dus een parasitaire spijsverteringsstoornis vertonen ondanks een recente ontworming. Aanhoudende diarree rechtvaardigt niet het willekeurig herhalen van hetzelfde medicijn. De dierenarts zal aangeven welke onderzoeken nuttig zijn en hoe de ontlasting verzameld moet worden.

Als een staal wordt gevraagd, volg dan de instructies van de praktijk voor afname en bewaring. Noteer de reeds gegeven behandelingen. Afhankelijk van de gezochte parasiet sluit een geïsoleerd negatief resultaat een infestatie niet altijd uit. Het resultaat moet geïnterpreteerd worden samen met de symptomen en de blootstellingen, en niet als een algemeen bewijs van afwezigheid van parasieten.

Interne parasieten bij de kat: controleer de presentatie van de ontworming

De volgende twee referenties illustreren het belang van het gewicht en de indicaties. Ze vormen geen rangschikking van de beste ontwormingsmiddelen. Raadpleeg de categorie ontwormingsmiddelen voor katten en kittens nadat u de behoefte met een professional heeft besproken.

MilbemaxTab 16 mg/40 mg: voor katten vanaf 2 kg

De fiche Milbemax Tab Chat komt overeen met de presentatie die milbemycine oxime en praziquantel bevat. De RCP van de ANMV beperkt het gebruik tot katten van minstens 2 kg. Het werkelijke gewicht telt zwaarder dan de enkele vermelding "volwassen".

De RCP voorziet het gebruik bij bepaalde gemengde infestaties, of overeenkomstige risicosituaties, en specificeert de beoogde parasieten. Bij afwezigheid van risico op co-infestatie door rondwormen en platwormen beveelt de RCP een middel met een smaller spectrum aan. De keuze voor een combinatie is dus niet automatisch.

MilbemaxTab 4 mg/10 mg: kleine katten en kittens

De fiche Milbemax Tab Petit Chat et Chaton toont een andere dosering. De officiële RCP richt zich op katten van 0,5 tot 2 kg en verbiedt het gebruik vóór zes weken of onder 0,5 kg. De voorwaarden met betrekking tot de beoogde parasieten blijven van toepassing.

Vervang deze presentatie niet door een geïmproviseerd deel van een tablet bestemd voor een ander gewicht. Bij een zeer verzwakt dier of een dier met een belangrijke nier- of leveraandoening voorziet de RCP een bijzondere diergeneeskundige beoordeling. Meld bekende aandoeningen voordat u het product kiest.

Vlooien en lintworm: de strategie aanvullen zonder onbezonnen mengen

Wanneer een infestatie door Dipylidium is bevestigd, beveelt de RCP aan om de controle van de tussengastheren, met name vlooien, met de dierenarts te bespreken. Gebruik uitsluitend een antiparasitair middel dat geschikt is voor de kat. De Anses herinnert aan de toxiciteit bij de kat van producten voor honden die permethrine bevatten.

Verminder geen dosis voor hond in de veronderstelling een dosis voor kat te verkrijgen. Vermijd eveneens contacten die de kat blootstellen aan het product dat recent op een hond is aangebracht, volgens de bijsluiter. Neem bij accidentele blootstelling of trillingen onmiddellijk contact op met een dierenarts.

Voor en na de toediening: een nuttig spoor bijhouden

Bereid een regel voor in het gezondheidsboekje met de datum, het gemeten gewicht, de volledige naam en de dosering van de doos. Voeg het tijdstip van inname en de andere ontvangen producten toe. Deze opvolging is bijzonder nuttig wanneer meerdere personen voor de kat zorgen: het voorkomt een dubbele toediening door een gemiste overdracht.

Een ongewone reactie na een geneesmiddel moet worden gemeld. Neurologische stoornissen, een opvallende lusteloosheid of belangrijke braakaanvallen vereisen een snel advies. Beschouw deze tekenen niet systematisch als een normale reactie op de eliminatie van de wormen. Bewaar de doos en de bijsluiter om de exacte referentie door te geven.

Interne parasieten bij de kat op lange termijn voorkomen

De strategie berust op het werkelijke risico, het juiste product en regelmatige gewoontes. Herbekijk ze bij een adoptie, een nieuwe toegang tot de tuin, een reis of een verandering van gezondheidstoestand. Een geschreven kalender met de dierenarts vergemakkelijkt de opvolging; hij vervangt geen consultatie wanneer symptomen optreden.